9/11 memorial waterfalls. Reflecting absence
BILL VIOLA, The reflecting pool
BILL VIOLA
Ocean without a shore
Deze man verdient hoofdletters. Hij is mijn grote inspiratiebron en wat mij betreft de allergrootste in de kunstwereld op dit moment!
Het feit dat ik zijn werk nog nooit live heb mogen zien en ik dus al helemaal betoverd ben door alleen maar slechte versies via youtube, dat zegt hoeveel indruk zijn werk op mij maakt.
Vooral de puurheid vind ik prachtig. En de ongelofelijke kracht in beeld.
Het thema de dood is nog nooit zo dichtbij het onderwerp zelf gebleven als in zijn werk: Ocean without a shore. Er zijn al vele benaderingen geweest. Maar deze benaderd de dood voor mij het meest. Het wordt niet verheerlijkt noch vergruwelijkt.
Het is een onzichtbare hele dunne en bijna tastbare lijn tussen leven en dood.
Hij verbeeld dit met een ‘muur’ van water. Een pijnloos en heel pure overgang.
Het beeld bestaat uit 1 krachtige beweging en meer is er gewoon niet nodig. Alles wat afleidt laat hij weg en ook dat vind ik zijn kracht.
David Claerbout
Shadowpiece, 2005
Cat & bird in peace still
David Claerbout, Cat & bird in peace 1996
Dit is een opname van een kat en een vogel die samen in een kooi zitten.
Er is een bepaald spanningsveld omdat je verwacht dat er iets gaat gebeuren.
Met name dat de kat de vogel zal aanvallen en dat er dan complete chaos zal ontstaan. Waarbij veertjes zullen vliegen, de kat agressief wordt, de vogel doodsbang en dat er hevig geschreeuw van de 2 dieren te horen zal zijn. We zijn zo geprogrammeerd dat wij als we een vogel en een kat samen zien we meteen refereren aan beelden die we kennen. En die meteen afspelen in ons hoofd. Wij verwachten dan ook dat dit hoe dan ook zal gebeuren.
Claerbout speelt hier in dit filmpje mee. De kat kijkt een paar keer opzij, de vogel omhoog. Ze kijken wat rond, maar negeren elkaar. De spanning wordt door het tijdsbestek alleen maar vergroot.
David Claerbout - The shape of time, Ruurlo, Bocurloscheweg 1910, 1997
Enige filmpje dat ik hierover vinden kon, met irritant erdoorheen pratende bezoekers.
Op het eerste gezicht lijkt dit gewoon een oude foto, die lange tijd verscholen lag op een stoffige zolder, die Claerbout nieuw leven heeft gegeven door het te beamen.
Een lieflijk tafereeltje, 2 mannen in oude ‘klederdracht’ een molen en een klein dorpje op de achtergrond. Maar als je langer kijkt zie je de boom bewegen. (of zoals de irritante bezoekster het op nasale toon benoemd: “het is gewoon een gemanipuleerde foto”). Naar mijn mening heeft Claerbout inderdaad een oude stoffige foto gebruikt, een foto uit 1910. En heeft daarna in 1997 deze plek opnieuw opgezocht en de boom gevonden die daar al die tijd rustig is blijven staan en heeft deze gefilmd.
Daarna heeft hij deze beelden verweven tot dit prachtig werk.
Een heel mooi voorbeeld van fotofilm om mee te beginnen.
Het is Claerbout ook heel erg eigen dat hij met tijd speelt, ook dit komt hier meteen duidelijk naar voren. En daarbij is hij een van de meesters op gebied van fotofilm en alles wat aanverwant is.
